44.000.000€ !

44 millions d’euros !

Ce soir, vendredi 25 janvier 2013, l’euromillions est à 44 millions d’euros.

Et je vais gagner !

Avec cette somme je pourrai réaliser mon rêve, m’installer en Grèce. Devrai je passer une annonce dans les journaux : « Grand reporter français, spécialiste des affaires européennes, polyglotte, diplômé, fortune estimée à 44 millions d’euros, cherche terrain avec oliviers et entrepreneurs pour construire sa demeure, répondre à cette annonce ». Dans l’heure je recevrai des centaines d’appels, et l’on me fera les propositions les plus alléchantes. Ou bien, je partirai pour Sitia en Crète, et je demanderai à mon frère Xaridismos Kakoulakis de m’aider à dénicher l’endroit où finir mes jours.

Avec cette somme, combien d’hectares d’oliviers pourrai- je prétendre ? Pourrai- je prendre une participation à la coopérative de Sitia ? Que me proposera le Maire de Sitia ? D’investir dans des bâtiments, des magasins, racheter les restaurants sur le port, moderniser la Mairie ? Et en échange, quel sera le cadeau que je recevrai de la Mairie ? Une plage ? Où je ferai bâtir un restaurant, bar, discothèque, spa, fitness, ouverts aux seuls touristes, la plage aussi.

Et j’aurai du personnel, beaucoup de personnel, un chauffeur, une gouvernante, une femme de ménage, une cuisinière, un jardinier, un professeur particulier de grec ancien, un autre de grec moderne. En sommes je ferai vivre une partie de Sitia, j’aurai même droit à participer au conseil municipal, et j’aurai ma statue.

Voilà, je sais ce que je vais faire avec ces 44 millions d’euros. Et vous, que direz vous ? Vous ne direz rien parce que je viendrai avec beaucoup d’argent. Je ferai donc comme ces sociétés étrangères qui viennent s’installer chez vous, où les municipalités offrent des centaines d’hectares de forêt qui appartenait à la Grèce. Et ces sociétés étrangères mettent des barbelés afin que personne n’entre. Et qui se révolte, personne !

 On vend la Grèce ? Non, on ne la vend pas, on la brade ! Et vous ne dites rien, vous ne faites rien. Vous avez le plus beau pays au monde, le berceau de notre civilisation, le pays des Dieux. Savez-vous la première chose que je fais quand je viens en Grèce ? Je regarde la mer, et je me dis « c’est ici que tout a commencé !... » Je ne sais comment vous le dire, comment vous l’écrire, mais Réveillez vous !

Sinon,  je vais faire comme les autres, avec 44 millions d’euros, je pourrai  en faire des choses, CHEZ VOUS, EN GRECE !

Απόψε, Παρασκευή 25 Γενάρη 2013, το λότο κληρώνει ? 44.000.000.

Και εγώ θα κερδίσω!

Με αυτά τα χρήματα μπορώ να εκπληρώσω το όνειρό μου και να εγκατασταθώ στην Ελλάδα. Θα βάλω μια αγγελία στην εφημερίδα: "Μεγάλος Γάλλος δημοσιογράφος, ειδικός σε ευρωπαϊκά θέματα γεωπολιτικής, πολύγλωσσος και πτυχιούχος με την περιουσία του να εκτιμάται σε 44 εκατομμύρια ευρώ, επιδιώκει να αγοράσει μεγάλη έκταση γης με ελιές και να προσλάβει εργολάβους για να χτίσει το σπίτι του". Αμέσως θα λάβω εκατοντάδες κλήσεις, και θα κάνω τις προτάσεις μου πιο ελκυστικές. Ή, θα πάω στη Σητεία της Κρήτης, και θα ζητήσω από τον αδελφό μου Χαρίδημο Κακουλάκη να με βοηθήσει να βρω έναν τόπο για να τελειώσουν οι ημέρες μου.

Με αυτό το ποσό, πόσα στρέμματα ελαιώνες μπορώ να αγοράσω; Μπορώ ίσως να χρηματοδοτήσω το συνεταιρισμό της  Σητείας; Μπορώ να προταθώ για Δήμαρχος της Σητείας; Να επενδύσω σε κτίρια, καταστήματα, εστιατόρια, να αγοράσω το λιμάνι, και να αναλάβω τον εκσυγχρονισμό της πόλης; Και σε αντάλλαγμα, τι θα λάβω; Μια παραλία; Για να χτίσω ένα εστιατόριο, μπαρ, κλαμπ, spa, γυμναστήριο, ανοιχτό μόνο για τους τουρίστες.

Ίσως να έχω προσωπικό και πολλούς υπαλλήλους, ένα οδηγό, ένα οικονόμο, μια υπηρέτρια, ένα μάγειρα, ένα κηπουρό, ένα δάσκαλο της ελληνικής γλώσσας... Θα ζω σε ένα μέρος της Σητείας, θα έχω το δικαίωμα να συμμετέχω στο συμβούλιο, θα στήσουν το άγαλμα μου στην κεντρική πλατεία.

Λοιπόν, ξέρω τι θα κάνω με τα ? 44 εκατομμύρια. Και εσείς, τι θα λέγατε; Δεν χρειάζεται πείτε τίποτα, γιατί έρχομαι με πολλά χρήματα. Γι'αυτό και θα κάνω ότι κάνουν αυτές οι ξένες εταιρείες που έρχονται στο σπίτι σας, όπου οι δήμοι τους προσφέρουν εκατοντάδες εκτάρια δάσους που ανήκουν στην Ελλάδα. Και αυτές οι ξένες εταιρείες τις περιφράσσουν με συρματοπλέγματα, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να πλησιάσει. Και κανείς δεν εξεγείρεται!

 Πουλάμε την Ελλάδα; Όχι, δεν την πουλάμε, την ξεπουλάμε! Και δεν λέτε τίποτα, δεν κάνετε τίποτα. Έχετε την πιο όμορφη χώρα στον κόσμο, το λίκνο του πολιτισμού μας, τη γη των Θεών. Ξέρετε το πρώτο πράγμα που κάνω όταν έρχομαι στην Ελλάδα; Κοιτάζω τη θάλασσα, και λέω "εδώ είναι όπου ξεκίνησαν όλα ... "Δεν ξέρω πώς σας λένε, αλλά Ξυπνήστε!

Διαφορετικά, εγώ όπως και οι άλλοι, με 44 εκατομμύρια, μπορούμε να εισβάλλουμε στην χώρα σας, στην ΕΛΛΑΔΑ!

Frau Merkel, n’oubliez pas la Grèce… Φράου Μέρκελ, μην ξεχάσετε την Ελλάδα ...

Depuis l’après guerre, craignant une invasion soviétique, l’Allemagne fédérale entreposa une grande partie de ses réserves d’or à New York, Paris et Londres. Dès 1951 l’Allemagne achetait de l’or à New York, Paris et Londres, et le laissait sur place. On pensait l’Allemagne ruinée à la fin du second conflit mondial, où est la vérité ? Car pour un pays ruiné, être en mesure d’acheter 6 ans après la guerre de telles masses d’or nous laisse interrogatif.  

Aujourd’hui, d’après le quotidien Handelsblatt, la Bundesbank a décidé de récupérer ses stocks d’or de New York et Paris. 45% des réserves allemandes d’or sont entreposées à la Banque fédérale à New York, soit 1536 tonnes d’or. 13% du métal précieux est à Londres et 11% à Paris, soit 440 et 373 tonnes environ. L’Allemagne en conserve 31% sur son territoire, soit plus de 1000 tonnes. 

Pour un total de 3396 tonnes d’or, l’Allemagne est le second détenteur de réserve d’or au monde après les Etats-Unis. La levée de ce secret lourdement gardé pendant des décennies est due à la persistance de députés allemands, réclamant la transparence sur les lieux de stockage de l’or allemand. Au total, ces 3396 tonnes d’or représentent 132,8 milliards d’euros. 

Maintenant que l’or allemand va être rapatrié, et n’est plus un secret, n’est-il pas temps au gouvernement allemand de penser sérieusement au remboursement de la dette de guerre grecque. 

D’un côté, un des états les plus riches d’Europe, qui entre aussi en récession, se pourvoit de réserves qu’il avait tenues secrètes, et de l’autre, le berceau de l’Europe se meurt de froid, de faim, de misère.

Est-ce donc cela la solidarité européenne ? N’est-il pas temps que les élus du parlement européen, la Commission de Bruxelles osent affronter Madame Merkel ?

A l’heure où l’Allemagne va entrer en campagne électorale et que la chancelière a toutes les chances d’être réélue pour la troisième fois, une fenêtre s’ouvre à tous les amoureux de la Grèce de faire pression sur l’Allemagne afin que débute le remboursement de la dette. 

Au total, 2349 tonnes vont être rapatriée vers Berlin dont 813 tonnes se trouvant à Paris et Londres. Autant proposer que ces 813 tonnes prennent le chemin d’Athènes, ce serait un début de remboursement. Le geste d’un pays qui reconnaît ses erreurs et tient à les réparer. 

Car l’Allemagne qui avait tablé sur une croissance de 1% doit faire face à une croissance qui ne sera que de 0,4% du PIB en 2013n, avec une hausse de 60.000 chômeurs.

C’est bien, justement, parce que l’Allemagne entre en récession à l’heure du début de cette campagne électorale, où les politiques allemands devront adopter un profil bas et apprendre l’humilité au lieu de l’arrogance, qu’il faut faire entendre, par toutes les voies démocratiques possibles, que l’Allemagne doive commencer le remboursement de sa dette de guerre à la Grèce.

La peur de l’Allemagne et du peuple allemand, sa phobie nationale, c’est de retourner à la faillite comme ce pays l’a connue en 1929 et 1945. Et les allemands ont plus peur que tout d’une faillite. 

C’est bien ici que le mot de solidarité européenne doit prendre sa plus large expression. « Aidez les Grecs, voisins allemands, aidez les, afin que quand soufflera une vent mauvais sur vos terres, vous saurez apprécier la solidarité d’autres peuples européens. » 

Et comme personne ne peut prédire l’avenir, mais que David face à Goliath reste une référence, qui sait, si un jour, nos voisins allemands n’auront pas besoin de nos frères grecs ?

Vive la Grèce !

Φράου Μέρκελ, μην ξεχάσετε την Ελλάδα ...

Μετά τον πόλεμο, φοβούμενη μια σοβιετική εισβολή, η γερμανική Ομοσπονδιακή κυβέρνηση έστειλε ένα μεγάλο μέρος των αποθεμάτων χρυσού της στη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και το Λονδίνο. Από το 1951 κι έπειτα η Γερμανία αγόραζε χρυσό στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι και το Λονδίνο, και τον αποθήκευε εκεί. Εμείς όμως θεωρούμε ότι η Γερμανία καταστράφηκε με το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, πού κρύβεται λοιπόν η αλήθεια; Πως είναι δυνατόν μια κατεστραμμένη χώρα, να είναι σε θέση να αγοράσει 6 χρόνια μετά τον πόλεμο μεγάλες ποσότητες χρυσού.

Σήμερα, σύμφωνα με την εφημερίδα Handelsblatt, η Bundesbank αποφάσισε να ανακτήσει το χρυσό της που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και το Παρίσι. Το 45% των Γερμανικών αποθεμάτων χρυσού είναι αποθηκευμένα στην Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης, δηλαδή μιλάμε για 1536 τόνους χρυσού. Το 13% του πολύτιμου μετάλλου βρίσκεται στο Λονδίνο και στο Παρίσι βρίσκεται το 11%, δηλαδή μιλάμε για 440 και 373 τόνους χρυσού. Τέλος η Γερμανία διατηρεί το 31% του χρυσού , που είναι πάνω από 1000 τόνους στο έδαφός της.

Σε σύνολο λοιπόν 3396 τόνων χρυσού, η Γερμανία είναι ο δεύτερος κάτοχος των αποθεμάτων χρυσού στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η άρση του βαριά φυλασσόμενου μυστικού για δεκαετίες οφείλεται στην επιμονή των Γερμανών βουλευτών, ζητώντας διαφάνεια σχετικά με την αποθήκευση του χρυσού. Συνολικά, οι 3396 τόνοι του χρυσού ισοδυναμούν με 132,8 δισεκατομμύρια ευρώ.

Με την ευκαιρία του επαναπατρισμού του Γερμανικού χρυσού, γεγονός που δεν αποτελεί πλέον μυστικό, πιστεύω ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή για τη γερμανική κυβέρνηση να σκεφτεί σοβαρά να επιστρέψει το χρέος του πολέμου στην Ελλάδα.

Από τη μία πλευρά, μία από τις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης ,που επίσης εισέρχεται σε περίοδο ύφεσης, διαθέτει όλα αυτά τα χρόνια μυστικά αποθέματα χρυσού, και από την άλλη, στο λίκνο της Ευρώπης οι άνθρωποι πεθαίνουν από το κρύο, την πείνα και τη δυστυχία.

Που είναι λοιπόν η περίφημη Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη; Δεν είναι καιρός το εκλεγμένο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες να τολμήσουν να αντιμετωπίσουν την φράου Μέρκελ;

Σε μια εποχή που η Γερμανία θα συνεχίσει την προεκλογική της εκστρατεία και η καγκελάριος είναι πιθανό να επανεκλεγεί για τρίτη φορά, ανοίγει ένα παράθυρο για όλους τους λάτρεις της Ελλάδας ώστε να ασκηθεί πίεση στη Γερμανία να αποπληρώσει το χρέος της.

Συνολικά, 2349 τόνοι χρυσού θα επαναπατριστούν στο Βερολίνο εκ των οποίων οι 813 εκατ. τόνοι προέρχονται από το Παρίσι και το Λονδίνο. Εαν όμως οι 813 τόνοι πάρουν το δρόμο για την Αθήνα, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια πρόωρη αποπληρωμή. Και θα πρόκειται για μια χειρονομία μιας χώρας που αναγνωρίζει τα λάθη του παρελθόντος και θέλει να τα διορθώσει.

Η Γερμανία είχε συνηθίσει κάθε χρόνο να παρουσιάζει ανάπτυξη της τάξης του 1% και πρέπει να αντιμετωπίσει  την σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα που ισοδυναμεί με ανάπτυξη  μόνο 0,4% του ΑΕΠ το 2013,  και ταυτόχρονη αύξηση κατά 60.000 των ανέργων της.

Ακριβώς επειδή η Γερμανία εισέρχεται σε μια μακρά περίοδο ύφεσης κατά την έναρξη αυτής της προεκλογικής εκστρατείας, οι Γερμανοί πολιτικοί θα πρέπει να υιοθετήσουν ένα χαμηλό προφίλ και να μάθουν να προβάλλουν την ταπεινότητα αντί της αλαζονείας, που πρέπει να ακουστεί από όλα τους τα δημοκρατικά μέσα. Η Γερμανία πρέπει να αρχίσει την αποπληρωμή του χρέους του πολέμου στην Ελλάδα.

Η εθνική φοβία της Γερμανίας και του γερμανικού λαού είναι η επιστροφή στην πτώχευση δεδομένου ότι η χώρα την έχει βιώσει δύο φορές στο παρελθόν, το 1929 και το 1945. Η Γερμανική κοινή γνώμη δεν φοβάται και τίποτε περισσότερο από μια ενδεχόμενη πτώχευση.

Γι αυτό τώρα είναι που πρέπει η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη να λάβει τη μεγαλύτερη έκφραση της. "Βοηθήστε τους Έλληνες, Γερμανοί γείτονες, έτσι ώστε όταν  ο κακός άνεμος φυσήξει στη γη σας, να εκτιμήσετε την αλληλεγγύη των άλλων λαών της Ευρώπης.''

Και δεδομένου ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον, και συνήθως ο Δαβίδ νικάει το Γολιάθ, ποιος ξέρει ίσως μια μέρα οι γερμανοί γείτονές να χρειαστούν βοήθεια από τους Έλληνες αδελφούς μας;

Ζήτω η Ελλάδα!

Le silence, c'est la mort ! Η σιωπή είναι θάνατος!

Nous entrons dans la 5ème année de crise, la plus forte, la plus profonde, la plus injuste.

Cinq années de drames, et surtout de honte. Honte de cette société qui avait tout fait, tout vu, tout donné, tout apporté. Une société , qui, comme un film de Hollywood nous disait que de toute façon, nous serions à jamais heureux. Nous savions que ce n'était que du mensonge. mais, aujourd'hui, le mensonge continu. La Grèce a été insultée durant cinq longues années, surtout par l'Allemagne. On a craché sur la Grèce. Elle était devenue la prostituée de l'Europe. Et tout le monde s'accordait à dire que la Grèce allait quitter la zone euro, rendre l'Euro pour la Drachme, et un jour, quitter l'Union européenne. Quand les Allemands proposaient d'acheter les îles, d'autres criaient qu'il fallait rendre la Grèce à la Turquie. Comme si la Turquie avait demandé quoique ce soit.

Et rien ne s'est passé. Rien, sauf que le peuple meurt de faim, que les enfants ont du mal à vivre, que l'on se chauffe au bois à Athènes, et ailleurs, que les femmes enceintes ont du mal à accoucher dans les hôpitaux d'Athènes et d'ailleurs. Voilà ce qui s'est passé. La honte est de plus en plus présente.

Alors, que font les politiques grecs, que font les gens importants en Grèce, que fait l'élite de ce pays ?

Je ne le sais pas, je ne le vois pas, je ne le lis pas, je ne l'entends pas.

Personne de se lève donc pour dire Assez ?

Non, personne !

Je sais que c'est facile de juger depuis Paris, depuis la France qui va bien mieux que la Grèce, je sais, c'est facile. Et vous pourrez me cracher au visage et me dire que moi, j'ai un emploi, je mange tous les jours, trois fois par jour. Vous aurez le droit de le faire. Vous devriez le faire.

Parce que, depuis Paris, j'ose peut-être me mêler de ce qui ne me regarde pas. je ne suis pas Grec.

Je ne parle pas bien le grec, je dois trouver du temps pour l'apprendre. Et mes textes sont traduits par Lazaros Mavromatidis. Lui habite à Lyon.

Mais j'ai mal, mal de plus en plus mal. J'ai mal à la Grèce, parce que personne ne s'occupe de la Grèce. Personne. Sauf quelques personnes isolées comme moi et Lazaros, ou Crystalia Patouli que je ne connais que par internet. Lazaros non plus je ne le connais pas. On s'est parlé au téléphone. Rien de plus.

Mais j'ai mal parce que je ne vois pas une élite se lever et taper du poing sur la table, et dire assez.

Si des grecs célèbres, importants, plus importants et plus riches que moi avaient le courage de dire que c'est fini, que maintenant on va sauver la Grèce, et pas la vendre. Moi, je ne servirai plus à rien, et ce serait bien.

Est ce que je sers à quelque chose d'ailleurs ?

Je ne sais pas, mais tous les jours, j'allume cette petite bougie, pour me dire que cette petite lumière dans la nuit, c'est l'âme de la Grèce qui ne doit pas mourir.

Zorba, Zorba, apprends moi à danser !

Translation by Lazaros Mavromatidis

Η σιωπή είναι θάνατος!

Μπαίνουμε στο πέμπτο έτος της κρίσης, κι αυτή γίνεται ισχυρότερη, βαθύτερη και πιο άδικη.

Πέντε δραματικά χρόνια ντροπής. Ντροπή κυρίως γι αυτήν την κοινωνία που είχε δοκιμάσει τα πάντα, είχε δει τα πάντα, και είχε παραχωρήσει τα πάντα. Μια κοινωνία που, σαν εκείνη την ταινία του Χόλιγουντ μας λέει ότι έτσι κι αλλιώς η ευτυχία δεν διαρκεί παντοτινά. Ξέραμε ότι ήταν μόνο ένα ψέμα. αλλά σήμερα αυτό το ψέμα το αντιμετωπίζουμε συνεχώς. Η Ελλάδα υβρίζεται συστηματικά για πέντε ολόκληρα χρόνια, ειδικά από τη Γερμανία. Όλοι μας φτύνουμε την Ελλάδα. Την κάναμε την πόρνη της Ευρώπης. Όλοι συμφωνούσαν στο ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει τη ζώνη του ευρώ, θα επιστρέψει στη δραχμή, και μια μέρα θα εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν οι Γερμανοί προσφέρθηκαν να αγοράσουν νησιά, οι άλλοι φώναζαν ότι η Ελλάδα πρέπει να παραχωρηθεί στην Τουρκία. Χωρίς η Τουρκία να έχει ζητήσει τίποτα.

Και τίποτα δεν συνέβη. Τίποτα, εκτός από το ότι οι άνθρωποι δεν έχουν λεφτά να φάνε, η ανεργία θερίζει, τα παιδιά αγωνίζονται για να ζήσουν, ενώ ένας ολόκληρος λαός θερμαίνεται καίγοντας ξύλα στην Αθήνα και αλλού, και οι έγκυες γυναίκες έχουν πρόβλημα να γεννήσουν σε νοσοκομεία της Ελλάδας κτλ. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που συνέβη όλο αυτό τον καιρό. Η ντροπή είναι όλο και περισσότερο παρούσα σήμερα.

Τι κάνουν γι αυτό οι Έλληνες πολιτικοί, τι κάνουν γι αυτό οι σημαίνουσες προσωπικότητες της Ελλάδας, η ελίτ αυτής της χώρας;

Δεν ξέρω, δεν τους βλέπω, δεν τους διαβάζω, δεν τους ακούω.

Κανένας όμως δεν βγαίνει μπροστά για να φωνάξει ΑΡΚΕΤΑ!

Όχι, κανένας!

Ξέρω ότι είναι εύκολο να κρίνουμε από το Παρίσι, από τη Γαλλία, όπου η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από την Ελλάδα, το ξέρω ότι είναι εύκολο αυτό. Και γι αυτό μπορείτε να με φτύσετε στο πρόσωπό μου και να με κατηγορήσετε ότι έχω μια δουλειά, και τρώω κάθε μέρα τρεις φορές την ημέρα. Έχετε το δικαίωμα να το πράξετε. Θα πρέπει να το κάνετε.

Επειδή, από το Παρίσι, θέλω να αναμειγνύομαι με ό, τι δεν με αφορά. Δεν είμαι Έλληνας.

Δεν μιλάω καλά ελληνικά, πρέπει να βρω χρόνο γιατί επιθυμό πολύ να μάθω. Και τα κείμενα μου τα μεταφράζει ο Λάζαρος Μαυροματίδης.

Αλλά εγώ νιώθω άσχημα, και στενοχωριέμαι πάρα πολύ για την Ελλάδα. Στενοχωριέμαι γιατί κανείς δεν νοιάζεται για την Ελλάδα σε διεθνές επίπεδο. Κανείς. Εκτός από μερικά μεμονωμένα άτομα σαν τον Μανώλη Γλέζο, τον Γιάννη Μακριδάκη, Δημήτρη Αποστολάκη, εμένα, την Κρυσταλία Πατούλη και το Λάζαρο, που τους γνωρίζω και τους δύο μόνο μέσω του διαδικτύου. Με το Λάζαρο έχουμε μιλήσει μόνο μερικές φορές στο τηλέφωνο. Τίποτα περισσότερο.

Και στενοχωριέμαι γιατί δεν βλέπω μια ελίτ να χτυπάει τη γροθιά της στο τραπέζι για να πει ΑΡΚΕΤΑ.

Αν οι επιφανείς Έλληνες, είχαν το θάρρος να βγούνε μπροστά, και να φωνάξουν δυναμικά ότι τώρα θα σώσουν την Ελλάδα, αντί να την πωλήσουν τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Εγώ δεν θα χρησίμευα σε τίποτα, και όλα θα ήταν μια χαρά.

Εξάλλου χρησιμεύω σε κάτι άλλο;

Δεν ξέρω, αλλά κάθε μέρα ανάβω αυτό το μικρό κερί, για να σκέφτομαι ότι αυτό το λίγο φως μες στη νύχτα, είναι η ψυχή της Ελλάδα που δεν πρέπει να πεθάνει.

Αχ...Ζορμπά, Ζορμπά, μάθε με να χορεύω!

http://yperkapetanopoulou.wordpress.com/about/

Un monde meilleur ?... Προς ένα καλύτερο κόσμο;...

A vous tous je souhaite une année 2013 non pas bonne, ou belle, mais plutôt une année où j’espère que l’actualité la rendra plus vivable. Qu’une brise de légèreté vienne alléger le poids de cette crise qui nous emprisonne, surtout vous en Grèce. Certaines  et certains pourront fêter sa venue avec un verre de champagne, et d’autres avec ce qu’ils auront. Mais le plus important n’est peut-être pas le liquide, mais la chaleur de se trouver bien entourer, avec celles et ceux que l’on aime et qui vous aiment. Il suffirait d’un regard pétillant d’amour, une main qui se tend pour caresser une joue et quelques doigts qui vont se perdre dans une chevelure. Une année 2013 avec moins de restrictions, moins d’égoïsme, moins de peur, retrouvant l’espoir.

« Quand on a tout perdu, il reste l’essentiel », me disait un homme qui avait vécu à la rue, c’était il y a plus de  quinze ans. Je crois qu’il avait raison.

Alors je vous souhaite d’enrichir l’essentiel de votre vie, afin que les familles restent unies, les amis ne se quittant jamais, la pensée de l’une ou de l’autre à qui on envoie un petit mot «Je pense à toi ».

Aujourd’hui je pense à vous toutes et tous et je souhaite qu’un jour disparaisse ce blogg, peut-être en 2013. Cela voudra dire que la Grèce sera sauvée ; que les Grecques et les Grecs auront retrouvé le sourire et la chaleur dans leur cœur.

Et moi, je pourrai écrire le mot FIN.

Que 2013 soit grecque, pour les Grecs, et par les Grecs.

Vive la Grèce !

Translation by Lazaros Mavromatidis

Προς ένα καλύτερο κόσμο;...

Σε όλους εσάς εύχομαι ευτυχισμένο το 2013, όχι απλώς πιο όμορφο ή λιγότερο άσχημο από το 2012, αλλά κυρίως ελπίζω να είναι ένα έτος το οποίο η καθημερινότητα να το κάνει πιο υποφερτό. Ένα ελαφρύ αεράκι ας έρθει να ελαφρύνει το βάρος αυτής της κρίσης που μας φυλακίζει, ειδικά εσάς στην Ελλάδα. Κάποιοι και κάποιες θα γιορτάσουν την άφιξη του πίνοντας ένα ποτήρι σαμπάνια, και άλλοι με κάτι πιο φτηνό, ανάλογα με τις δυνατότητες τους. Το πιο σημαντικό όμως δεν είναι το υγρό, αλλά η ζεστασιά του να περιβάλλεται ο καθένας σας από αυτούς που αγαπά και που τον αγαπούν. Ας ανταλλάξουμε όλοι μια ματιά  που να ξεχειλίζει από αγάπη, ας ανοίξουμε το χέρι μας για ένα χάδι στο μάγουλο και μερικά δάχτυλα ας χαϊδέψουν τα μαλλιά μας. Το 2013 ας είναι ένα έτος με λιγότερους περιορισμούς, λιγότερο εγωισμό, λιγότερο φόβο, και πολλή ελπίδα.

"Όταν χάνουμε τα πάντα, μας απομένουν τα απαραίτητα", μου είπε ένας άνθρωπος που είχε ζήσει στο δρόμο για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. 

Νομίζω ότι είχε δίκιο.

Έτσι, σας εύχομαι να εμπλουτίσετε τη ζωή σας με τα απαραίτητα, έτσι ώστε οι οικογένειες να μένουν ενωμένες, οι φίλοι να βρίσκονται δίπλα σας, και η σκέψη του καθενός να στέλνει το μήνυμα "Σας σκέφτομαι" σε όσους αγαπά.

Σήμερα, σας σκέφτομαι όλους σας και ελπίζω  μια μέρα να εξαφανιστεί αυτό Blog, ίσως μέσα στο 2013. Αυτό θα σημαίνει ότι η Ελλάδα θα σωθεί, και οι Ελληνίδες και οι Έλληνες θα έχουν ξαναβρεί το χαμόγελο και τη ζεστασιά στην καρδιά τους.

Κι εγώ τότε θα μπορέσω να γράψω μόνο τη λέξη ΤΕΛΟΣ.

Μακάρι το 2013 να είναι Ελληνικό για τις Ελληνίδες και τους Έλληνες.

Ζήτω η Ελλάδα!

2013, 2012 tombe le masque ! 2013, πέφτουν οι μάσκες του 2012!

Du début de la crise en 2008 jusqu’à fin décembre 2011, les aides d’Etat accordées au secteur financier dans l’Union européenne se sont élevées à 1600 milliards €. Ce chiffre a été donné par la Commission européenne. Somme injustement colossale alors que l’Europe risque de vivre la dernière année de l’aide alimentaire au plus démunis, aide sévèrement critiquée par l’Allemagne, et peut-être aussi la dernière année d’Erasmus.

Pour de nombreux financiers, la guerre est inévitable. Ce serait une conséquence de la situation économique  qui s’est transformée en chaos. Cette thèse là, je la défends aussi car la situation internationale est des plus dangereuses.

Les Etats-Unis sont étranglés par la détention de centaines de milliards d’euros  par d’autres pays dont la Chine entre autre, et ils doivent faire face depuis le 11 septembre 2011 à une mutation brutale de leur environnement social et politique. La Chine  n’en peut plus de sa puissance, elle est en proie à de futurs troubles sociaux car les inégalités sont croissantes ; pour preuve le tgv chinois dont le billet Pékin-Canton est à plus de 100€ l’aller, alors que le salaire des ouvriers est de 300€, sans parler du salaire des paysans. A noter que les USA et la Chine n’ont toujours pas ratifié les accords de Doha, face à un environnement qui ne cesse de se dégrader où une guerre de l’eau, l’Or Bleu paraît aussi inéluctable.

Il ya aussi la Russie qui doit faire face à une dénatalité dangereuse pour le plus vaste pays au monde, et dont nous devrons être très attentifs aux visées géopolitiques du Président Poutine prochainement. En Asie certains pays pointent le nez face à la montée en puissance de la Chine, comme le Japon qui cherche une porte de sortie à ses problèmes, le Vietnam et les deux Corées où rien n’a été résolu. N’oublions pas l’Asie du Sud Est, puissance montante qui risquerait de faire de l’ombre à la Chine, source d’investissement pour les Etats-Unis d’Amérique.

Le Moyen Orient et les pays du Maghreb sont en ébullition car le Printemps arabe révèle des dangers que personne ne voulait voir. Ici la Turquie jouera un rôle majeur car sa politique diplomatique est menée de main de maître par un ministre des affaires étrangères visionnaire, qu’on le veuille ou non.

La place de la Turquie sera grandissante car elle est un régulateur dans une zone comprise entre le Moyen Orient, l’Asie mineure et l’Europe. Elle sera un acteur incontournable pour l’Europe, puisque la Turquie possède les cartes de Chypre.

Un autre bouillonnement va secouer l’Afrique sub-saharienne tant la naissance de l’arc de crise symbolisé par les terroristes d’Acmi dans cette région est de plus en plus d’actualité.

Enfin, il reste la vieille Europe, où les Etats membres soit se déchirent comme l’Allemagne qui cherche à dominer tout le monde, le Royaume Uni qui n’a de cesse de faire croire qu’il quittera l’Union européenne ; et devrait affronter une possible indépendance de l’Ecosse ; l’Espagne, le Portugal et la Grèce en proie à des crises jusqu’alors inconnues, l’Italie dont les comédies politiques jettent un discrédit sur ce pays malade de sa crise et de son étourdissement politique où les responsables apparaissent comme des arlequins tragiques.

Enfin la France qui doit comprendre qu’elle va se retrouver bien seule dans une telle tempête et qu’elle devra d’abord compter sur elle-même.

Donc, un conflit paraît inévitable, à savoir que si les forces en présence sont visibles, on ne sait pas qui sera l’allié de qui.

La zone qui va du Moyen Orient à l’Iran paraît aujourd’hui l’axe de tous les dangers. Et peut être la mèche qui n’en finit pas d’être allumée.

En somme, nous faisons un bon de plusieurs siècles en arrière, où la Méditerranée  est en ligne de mire, avec la résurgence d’intérêts que nous avons déjà connu : l’Empire chrétien d’Orient et d’Occident, Rome et Byzance, la Mésopotamie, la Perse, et l’Asie.

Ce ne sont pas aujourd’hui, ni les responsables de Bruxelles ou des capitales européennes qui seront en mesure de faire face, pour l’instant, à moins que n’apparaisse en Europe le personnage providentiel qui saura éviter de justesse une déflagration des plus meurtrières, dans une Europe qui ne se soucie guère de la Grèce, sauf du bout des lèvres, et qui n’a pas résolu la question des Balkans.

Quant à la Grèce, les agences de notation seraient en mesure d’affirmer qu’elle n’est plus au bord du dépôt de bilan. Le « soutien massif» de l’Europe lui permettant de racheter près de 100 milliards € de dette la ramènerait à la note B-. Ce serait dorénavant une dette spéculative. Mieux vaut en rire qu’en pleurer, car on nous joue depuis trop de temps une mauvaise pièce de théâtre avec des acteurs sans talents, des metteurs en scène incompétents, dans un théâtre en ruine.

A Athènes la situation empire avec l’arrivée d’un hiver qui sera très froid pour tout le nord de la Grèce. Faute de pouvoir se chauffer au gaz, à l’électricité ou au gasoil, les Grecs sont retournés au bois de chauffage. Athènes retrouve un goût des années 30, on se chauffe au bois, et les marchands de bois s’installent un  peu partout. Quant à l’économie du pays, c’est un retour à l’Empire Ottoman, on favorise le troc et on se débarrasse des objets en or. Ici fleurissent les marchands d’or, un des rares commerce qui a encore un peu d’avenir. Dirait-on qu’un bon salaire serait à 500 € par mois, c’est une réalité. Les Monts de Piété retrouvent une seconde jeunesse hélas. On privatise, on vide les îles, on déplace les populations du moment que l’on peut rembourser la dette, et vendre les îles. En somme, la Grèce de 2013 sera sûrement pire que la Grèce de 2012, mais qui s’en soucie ? Personne.

Surtout pas l’Allemagne dont la dette de guerre s’élève aujourd’hui à 600 milliards €.

Une nouvelle fois je le répète, les Grecs doivent nationaliser leurs ressources naturelles, tout comme le souhaitent les Islandais. Ils seraient ainsi Maîtres chez eux !

Translation by Lazaros Mavromatidis

2013, πέφτουν οι μάσκες του 2012!

Από την αρχή της κρίσης το 2008 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2011, οι κρατικές ενισχύσεις προς τον χρηματοπιστωτικό τομέα στην ΕΕ ανήλθαν σε ? 1.600 δισεκατομμύρια. Ο αριθμός αυτός δόθηκε στη δημοσιότητα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Πρόκειται για ένα αδικαιολόγητο κολοσσιαίο ποσό ειδικά μπροστά στο ενδεχόμενο η Ευρώπη να ζει πιθανόν το τελευταίο έτος της επισιτιστικής βοήθειας υπερ των φτωχών, η οποία ας σημειώσουμε ότι επικρίνεται  έντονα από τη Γερμανία, και ίσως και το τελευταίο έτος που ισχύει το πρόγραμμα Erasmus.
Σύμφωνα με πολλούς οικονομολόγους ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Θα πρόκειται για μια συνέπεια της οικονομικής κρίσης  που θα έχει μετατραπεί σε χάος. Αυτη την άποψη τη συμμερίζομαι κι εγώ καθ'ότι θεωρώ ότι η διεθνής κατάσταση που επικρατεί είναι πολύ επικίνδυνη.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν στραγγαλιστεί από την παρακράτηση εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Κίνας, μεταξύ άλλων, ενώ από τις 11 Σεπτέμβρη του 2011 έχουν να αντιμετωπίσουν μια ξαφνική αλλαγή στο κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον τους. Η Κίνα δεν μπορεί να επιβιώση βασισμένη στη συγκεντωτική εξουσία, αφού βρίσκεται στα πρόθυρα μιας μελλοντικής κοινωνικής αναταραχής, επειδή οι ανισότητες αυξάνονται, η απόδειξη των οποίων αντικατοπτρίζεται στο γεγονός ότι το εισιτήριο του τρένου Πεκίνο-Guangzhou κοστίζει περισσότερο από ? 100, ενώ ο μισθός των εργαζομένων είναι ? 300, για να μην αναφέρουμε και τους μισθούς των αγροτών. Ας σημειώσουμε εδώ ότι οι ΗΠΑ και η Κίνα δεν έχουν επικυρώσει τις συμφωνίες της Ντόχα, σχετικά με το περιβάλλον που συνεχίζει να επιδεινώνεται διαρκώς με αποτέλεσμα ένας πιθανός πόλεμος για το νερο, τον μπλε χρυσό δηλαδή, φαίνεται επίσης αναπόφευκτος.
Υπάρχει, επίσης, η Ρωσία η οποία πρέπει να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη υπογεννητικότητα που αποτελεί μάστιγα για τη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο, και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όσον αφορά τον Πρόεδρο Πούτιν και τις μελλοντικές γεωπολτικές του βλέψεις. Από την άλλη μερικές Ασιατικές χώρες αντιμετωπίζουν με καχυποψία  την άνοδο της Κίνας, ενώ η Ιαπωνία ψάχνει για μια διέξοδο από τα προβλήματά της. Οι δύο Κορέες και το Βιετνάμ, έχουν ένα αβέβαιο μέλλον καθώς τίποτα δεν έχει επιλυθεί. Μην ξεχνάτε τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασία, όπου ανερχόμενες δύναμεις που θα μπορούσαν να επισκιάσουν την Κίνα, πηγή επενδύσεων για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, μπορεί να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή.
 
Η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική είναι σε διαρκή αναταραχή από την Αραβική Άνοιξη η οποία σιγά σιγά αποκαλύπτει τους κινδύνους που κανείς δεν ήθελε να δει. Εδώ η Τουρκία θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο μέσω της διπλωματικής πολιτικής της που διεξάγεται αριστοτεχνικά από οραματιστές υπουργός Εξωτερικών, είτε μας αρέσει είτε όχι.
 
Η θέση της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή θα αυξάνεται διαρκώς επειδή είναι ένας ρυθμιστής σε μια περιοχή μεταξύ της Μέσης Ανατολής, της Μικράς Ασίας και της Ευρώπης. Θα είναι ένας βασικός παράγοντας στην Ευρώπη, δεδομένου ότι η Τουρκία κρατάει πάντα κλειστό το χαρτί της Κύπρου.
Μια άλλη εστία ανταραχής θα ταρακουνήσει την υπο-Σαχάρια Αφρική που μαστίζεται από τη δράση των τρομοκρατών ACMI.
 Τέλος, υπάρχει η παλιά Ευρώπη, όπου τα κράτη μέλη αναλώνονται σε αλυτρωτικές πολιτικές, με πρώτους και καλύτερους τη Γερμανία, η οποία επιδιώκει να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον κόσμο και το Ηνωμένο Βασίλειο, που δεν παύει ποτέ να διεκδικεί την έξοδο του από την Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ σύντομα θα πρέπει θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια πιθανή ανεξαρτησία της Σκωτίας. Από την άλλη η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα μαστίζονται από κρίσεις πρωτόγνωρες, ενώ η Ιταλία, της οποίας η πολιτική κωμωδία με τους ηγέτες-αρλεκίνους κατλήγει σε τραγελαφικές καταστάσεις σε μια χώρα με δύσκολη κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα.
Η Γαλλία πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσει ότι αυτή θα καταλήξει να αντιμετωπίζει ολομόναχη μια τέτοια καταιγίδα, και ότι θα πρέπει πρώτα να στηριχθεί στον εαυτό της και τις δυνάμεις της.
Ετσι, μια πιθανή σύγκρουση φαίνεται αναπόφευκτη, αν και οι δυνάμεις οι οποίες θα συγκρουστούν δεν είναι ξεκάθαρα ορατές.
Η περιοχή-επίκεντρο μιας πιθανής σύγκρουσης εκτείνεται από τη Μέση Ανατολή ως το Ιράν. Πρόκειται για μια ζώνη που παρουσιάζετια σαν να είναι ο άξονας όλων των κινδύνων. Και ίσως το φυτίλι παραμείνει για πολύ καιρό ακόμα αναμμένο.
Με λίγα λόγια, βρισκόμαστε πολλούς αιώνες πίσω, όπου η Μεσόγειος είναι το κέντρο του κόσμου, λόγω της αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος που έχουμε ήδη δει ξανά στο παρελθόν : τη Χριστιανική Αυτοκρατορία της Ανατολής και της Δύσης, τη Ρώμη και το Βυζάντιο , τη Μεσοποταμία, την Περσία, και την Ασία.
Πλέον, ούτε αξιωματούχοι στις Βρυξέλλες ή στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν το μέλλον, ώστε η Ευρώπη να αποφύγει μια πιθανή θανάσιμη έκρηξη τη στιγμή που νοιάζεται τόσο λίγο για την Ελλάδα, ενώ παράλληλα  δεν έχει επιλυθεί ακόμη οριστικά το ζήτημα των Βαλκανίων.
Όσον αφορά στην Ελλάδα, οι οίκοι αξιολόγησης βρίσκονται στη θέση να υποστηρίξουν θέση να πω ότι δεν βρίσκεται πλέον στο χείλος της χρεοκοπίας. Η «συντριπτική υποστήριξη» της Ευρώπης για την επαναγορά περίπου ? 100 δισ. του χρέος είναι ικανή να φέρει πίσω την αξιολόγηση Β. Πρόκειται  πλέον για ένα θεωρητική χρέος. Καλύτερα γελάμε λοιπόν, επειδή παίξαμε για πάρα πολύ καιρό ένα κακό θεατρικό παιχνίδι με παίκτες χωρίς ταλέντο, και ανίκανους σκηνοθέτες σε μια σκηνή ερείπιο.
 
Στην Ελλάδα όμως η κατάσταση έχει επιδεινωθεί με την άφιξη του χειμώνα όπου το κρύο είναι βαρύ σεολόκληρη την επικράτεια με έμφαση τη βόρεια Ελλάδα. Δεν είναι δυνατή η θέρμανση με φυσικό αέριο, ηλεκτρικό ρεύμα ή πετρέλαιο, και γι αυτό οι Έλληνες επέστρεψαν σε καυσόξυλα. Όσον αφορά την οικονομία, πρόκειται για μια επιστροφή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αφού προωθείται η ανταλλαγή-απαλλαγή από τα χρυσά αντικείμενα. Κάποιος θα πει ότι ένας καλός μισθός είναι ? 500 το μήνα. Κάποιοι προτείνουν ότι η λύση είναι να ιδιωτικοποιηθούν τα άδεια νησιά εφ 'όσον το κράτος δεν μπορεί να αποπληρώσει το χρέος. Εν ολίγοις, η Ελλάδα το 2013 θα είναι σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα του 2012, αλλά ποιος νοιάζεται τώρα; Κανείς.
Ειδικά τη στιγμή που το χρέος του πολέμου της Γερμανίας ανέρχεται σήμερα στα ? 600 δισεκατομμύρια!
Για άλλη μια φορά επαναλαμβάνω, οι Έλληνες πρέπει να εθνικοποιήσουν τους φυσικούς πόρους τους, σύμφωνα με το μοντέλο των Ισλανδών. Οι αφέντες στα σπίτια τους!

Χρόνια Πολλά

Ne vous abandonnez jamais ! Ποτέ μην εγκαταλείπετε τον αγώνα!

Ne vous abandonnez jamais !

Quand le maire d’Amsterdam décide de créer des camps pour les marginaux, on sait à cet instant précis que l’histoire de l’Europe est en train de repartir en arrière et que bientôt nous risquons de retrouver les vieux démons qui ont terni notre histoire commune. Car s’il n’y avait que la maire d’Amsterdam, cet événement ne serait qu’une marque isolée. Mais c’est bien le mal de notre société aujourd’hui, la tête du poisson est pourrie.

Lors de ma dernière rencontre avec une diplomate allemande, il m’a fallu beaucoup de temps afin qu’elle accepte de m’entendre, et accepte aussi d’admettre que l’Allemagne n’a jamais remboursé sa dette de guerre envers la Grèce. Soit d’après ma consoeur, Alexia Kefalas, 600 milliards d’euros. Aujourd’hui, j’ai rencontré une responsable du gouvernement grec. Dès que j’ai prononcé le mot de « dette » et le nom de Manolis Glezos, cette personne m’a demandé comment je détenais ces informations. Il m’a suffit de citer le nom de Crystalia Patouli pour que mon interlocutrice souhaite passer à un autre sujet. Comme quoi, les sujets qui dérangent, dérangent vraiment.

Ne remarquez-vous rien dans l’information en ce moment ?

Je ne vous parlerai pas de la fin du monde prévue le 21 décembre prochain,  seulement de ce qui fait notre quotidien européen. Quand Sylvio Berlusconi décide de revenir en course, c’est Mario Monti qui déclare vouloir démissionner, et Berlusconi de renchérir déclarant ne pas vouloir se présenter aux élections. Ce n’est plus de la politique, c’est un théâtre d’arlequins tragiques.

La France connaît des français riches, ils sont les plus nombreux en France, millionnaires en dollar. Et il y a des français qui s’exilent pour raisons fiscales en Belgique ou au Royaume Uni. Il y a des hommes d’affaire, des comédiens, en somme des français qui quittent le navire quand souffle la tempête.

Et que dire de la maman de notre cher Georgios Papandréou et de son fameux compte en banque en Suisse ? Il y a aussi un homme politique français qui est soupçonné d’avoir eu un compte en Suisse d’ailleurs. Je ne vous parlerai pas de Madame Merkel, j’en ai assez parlé depuis le mois de février, vous savez tous ce que j’en pense.

Mais nous sommes à la veille de Noël et cette fête chrétienne est toujours un symbole de paix. Si nos pays ne sont pas en guerre, nos cœurs et nos esprits ne sont pas en paix pour autant. Comment pourrait-on être en paix quand on fait le compte de ce que nous voyons, entendons, lisons, écoutons. Il n’y a aucun sujet pour nous apaiser. Hormis la pauvreté qui nous guette tous. Je rassure mes amis Grecs, vous n’êtes pas les seuls. Et vous ne serez pas les seuls.  

Il n’empêche. Dernièrement nos grands européens ont approuvé la mise en route du mécanisme de supervision bancaire européen. En somme, quelque 200 banques atteignant 30 milliards d’euros d’actifs seront sous le contrôle de la banque centrale européenne. S i jamais l’une de ces banques était en difficulté les autres viendraient à son secours, ou bien, la BCE déciderait de sa fermeture et confierait ses actifs et ses clients à d’autres banques. Notez bien qu’au niveau financier, on arrive toujours à s’arranger, et avec la bénédiction des gouvernements.

Quant aux agences de notation, elles sont toujours sur le devant de la scène. La France conserve son AAA, mais plutôt en négatif, et le Royaume Uni aussi. Et me direz-vous, quid de la Grèce dans tout cela ?

Et bien la Grèce est aux abonnés absents, tout du moins depuis l’Europe de l’ouest car nos gouvernants passent leur temps à nous rassurer. La Grèce continue à être aidée. Alors tout va bien ?

Non, tout ne va pas bien, et surtout pas la Grèce, mais, là où les Grecs peuvent être fiers, c’est que depuis des années, tout le monde prévoyait la chute dramatique de la Grèce ; que la Grèce allait quitter la zone euro, même que la Grèce pourrait quitter aussi l’Union européenne ; et retrouver la drachme.

Mais de tout cela, de tous ces scenarii catastrophe, rien ne s’est passé. Que ce soit à force d’insultes, de reproches, de violence verbale ou écrite, la Grèce est toujours là et moi, j’en suis très heureux. Tout ceci pour vous dire que si notre société s’est basée il y a 40 ans sur l’argent et le pouvoir, il n’en reste pas moins que ce qui ne s’achètera jamais et ne sera jamais côté en bourse, c’est l’âme. Et ça, cela ne se marchande pas.

La Grèce n’a pas perdu son âme et ne la perdra jamais, c’est bien ça qui la sauvera.

Voilà, nous sommes à quelques jours de Noël, et je voulais vous souhaiter à toutes, à tous de bonnes fêtes de Noël, où que vous soyez. Et surtout, je voulais vous dire qu’il ne faut jamais désespérer. Parce que nous sommes des êtres humains et que nous avons un cerveau, une pensée, des désirs et des volontés. Que notre arme la plus chère, la plus efficace, c’est de pouvoir dire Non !

Ne nous laissons pas abattre par des informations anxiogènes. Celles et ceux qui nous gouvernent sont toujours satisfaits que l’information soit la plus anxiogène, pour que nous ayons tous peur, et pour aussi nous rassurer de nous-mêmes. Si l’autre tombe, parce qu’il est plus pauvre que nous, que moi, alors je suis heureux aujourd’hui de ne pas tomber. Et c’est triste que l’autre soit tombé, mais c’est bien pour moi que cela ne soit pas moi. Ca, c’est le discours que l’on distille tous les jours sans nous le dire vraiment.  Alors, où que nous soyons, et qui que nous soyons, sachons vivre avec ce qui nous entoure et ceux qui nous entourent. Si nous apprenons à nous dire Bonjour, si nous faisons l’effort de porter à l’autre un regard de douceur, et de paix, de chasser de nous nos regards de violences et d’envie, alors nous aurons fait un grand pas, et nous aurons gagné contre ceux qui veulent que nous devenions plus violents que les autres.

A vous tous, je vous souhaite donc, riches ou pauvres, seuls ou entourés, malades ou bien portants, je vous souhaite de belles fêtes de fin d’année, et que la prochaine année, 2013, qu’elle soit pour toutes et tous l’année de l’espoir. Parce que l’espoir existe, il faut simplement le désirer très fort, sachez le séduire, il viendra.

Nous pourrons tous dire à nos enfants, et nos petits enfants, que nous n’avons jamais désespérer.

Ποτέ μην εγκαταλείπετε τον αγώνα!

Όταν ο δήμαρχος του Άμστερνταμ αποφάσισε να δημιουργήσει στρατόπεδα για τον εγκλεισμό των περιθωριοποιημένων, γνωρίζαμε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή ότι η ιστορία της Ευρώπης αρχίζει να ολισθαίνει προς τα πίσω και ότι σύντομα θα ξαναβρούμε μπροστά μας τους παλιούς δαίμονες που αμαύρωσαν την κοινή μας ιστορία. Διότι, αν υπήρχε μόνο ο δήμαρχος του Άμστερνταμ, αυτό το γεγονός θα ήταν ένα μεμονωμένο σημάδι. Το πρόβλημα λοιπόν είναι η γενικότερη επικράτηση του κακού στην κοινωνία μας σήμερα, αφού το κεφάλι του ψαριού είναι σάπιο.

Κατά την τελευταία μου συνάντηση με ένα γερμανό διπλωμάτη, μου πήρε πολύ χρόνο για να συμφωνήσει να με ακούσει, και, επίσης, να δεχθεί ότι η Γερμανία ποτέ δεν εξόφλησε το χρέος του πολέμου στην Ελλάδα. Το οποίο σύμφωνα με τη συνάδερφό μου, Αλεξία Κεφαλά, ανέρχεται χονδρικά περίπου στα 600 δισ. ευρώ. Σήμερα, συνάντησα έναν Έλληνα κυβερνητικό αξιωματούχο. Τη στιγμή που πρόφερα τη λέξη «χρέος» και το όνομα του Μανώλη Γλέζου, αυτό το άτομο με ρώτησε πώς είχα πρόσβαση σε αυτή την πληροφορία. Μόλις του ανέφερα απλώς το όνομα της ανεξάρτητης δημοσιογράφου Κρυσταλία Πατούλη, ο συνομιλητής μου αμέσως άλλαξε το θέμα της συζήτησης. Απέδειξε έμπρακτα λοιπόν ότι τα θέματα που ενοχλούν, ενοχλούν πραγματικά και σε βάθος.

Έχετε παρατηρήσετε κάτι στις ειδήσεις αυτή τη στιγμή;

Δεν θα σας μιλήσω για το τέλος του κόσμου που έχει προγραμματιστεί για τις 21 Δεκεμβρίου, θα σας μιλήσω μόνο για την ευρωπαϊκή μας καθημερινότητα. Όταν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποφάσισε να επιστρέψει στην πολιτική, ο Mario Monti ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να παραιτηθεί, και ύστερα ο Μπερλουσκόνι απέσειρε το ενδιαφέρον του να θέσει υποψηφιότητα. Αυτό όμως δεν είναι πολιτική, είναι ένα τραγικό και φτηνό θέατρο αρλεκίνων.

Η Γαλλία επίσης έχει πολλους Γάλλους εκατομυριούχους υπηκόους. Και υπάρχουν πολλοί Γάλλοι που επιλέγουν την αυτοεξορία για φορολογικούς σκοπούς καταφεύγοντας στο Βέλγιο ή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχουν επιχειρηματίες, ηθοποιοί, κτλ που επιλέγουν να εγκαταλείψουν το πλοίο, μες στην καταιγίδα.

Και τι γίνεται με τη μητέρα του αγαπητού μας Γεωργίου Παπανδρέου και την φήμη για έναν τραπεζικό λογαριασμό στο όνομά της στην Ελβετία; Υπάρχει, επίσης, ένας Γάλλος πολιτικός για τον οποίο υπάρχει η υποψία ότι κατέχει ελβετικό τραπεζικό λογαριασμό. Δεν θα μιλήσω για την κα Μέρκελ, έχω πει αρκετά από το μήνα Φεβρουάριο, και όλοι ξέρετε τι σκέφτομαι.

Αλλά είμαστε στις παραμονές των Χριστουγέννων και οι χριστιανικές διακοπές είναι πάντα το σύμβολο της ειρήνης. Αφού η χώρα μας δεν βρίσκεται σε πόλεμο, γιατί οι καρδιές και τα μυαλά μας δεν είναι σε ειρήνη ; Πώς θα μπορούσαν όμως να είναι σε ειρήνη, όταν συνειδητοποιούμε το τι βλέπουμε, τι ακούμε και τι διαβάζουμε ; Δεν υπάρχουν θέματα για να μας εφησυχάζουν. Εκτός από την φτώχεια που μας περιμένει όλους. Διαβεβαιώνω τους Έλληνες φίλους μου, ότι δεν είναι μόνοι. Και δεν θα μείνουν μόνοι.

Παρ 'όλα αυτά, πρόσφατα οι ευρωπαίοι ηγέτες μας ενέκριναν την έναρξη του ευρωπαϊκού μηχανισμού εποπτείας των τραπεζών. Εν ολίγοις, περίπου 200 τράπεζες οι οποίες διαθέτουν περί τα 30 δισ. ευρώ περιουσιακών στοιχείων είναι υπό τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Εαν ποτέ μία από αυτές τις τράπεζες βρεθεί σε κίνδυνο οι υπόλοιπες είναι υποχρεωμένες να τη στηρίξουν, ή η ΕΚΤ θα αποφασίσει να προχωρήσει στο κλείσιμο της και τα περουσιακά της στοιχεία καθώς επίσης και οι πελάτες της θα ανατεθούν σε άλλες τράπεζες. Σημειώστε ότι σε οικονομικό επίπεδο, θα βρεθεί κάποια συμβιβαστική λύση, και με την ευλογία των κυβερνήσεων.

Όσο για τους περίφημους οίκους αξιολόγησης, είναι πάντα στο μπροστινό μέρος της σκηνής. Η Γαλλία διατηρεί την άριστη πιστοληπτική της ικανότητα, αλλά μάλλον με αρνητικό πρόσημο στο μέλλον, και το Ηνωμένο Βασίλειο επίσης. Και λέτε, τι γίνεται με την Ελλάδα μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο;

Η Ελλάδα είναι εμφανώς απούσα, τουλάχιστον από τη Δυτική Ευρώπη, επειδή οι ηγέτες μας περνούν το χρόνο τους καθησυχάζοντάς μας. Η Ελλάδα εξακολουθεί να υποστηρίζεται. Αρκεί αυτό όμως για να είναι όλα εντάξει;

Όχι, δεν είναι όλα εντάξει, και ειδικά στην Ελλάδα. Ωστόσο οι Έλληνες μπορούν να είναι υπερήφανοι γιατί εδώ και χρόνια, όλοι αναμένουν τη δραματική πτώση της Ελλάδας, το ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει την ζώνη του ευρώ, το ότι η Ελλάδα θα εκδιωχθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα επιστρέψει στη δραχμή. Κι όμως απ'όλα αυτά τα σενάρια καταστροφής, τίποτα δεν πραγματοποιήθηκε. Εν μέσω ύβρεων, και κατηγοριών, προφορικών ή γραπτών, η Ελλάδα εξακολουθεί να στέκεται στη θέση της και είμαι πολύ χαρούμενος γι αυτό. Όλα αυτά τα αναφέρω για να καταλήξω στο ότι ακόμη και αν η κοινωνία μας τα τελευταία 40 χρόνια θεμελιώνεται στα χρήματα και την εξουσία, παρ 'όλα αυτά δεν θα καταφέρει ποτέ να αγοράσει και να πουλήσει στο χρηματιστήριο αυτό που ονομάζουμε ψυχή. Γιατί η αληθινή ψυχή δεν εξαγοράζεται.

Η Ελλάδα δεν έχει χάσει ακόμα την ψυχή της και ποτέ δεν θα τη χάσει, γιατί η ψυχή της είναι αυτή που θα την σώσει.

Βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, και θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους σας, καλά Χριστούγεννα, όπου κι αν βρίσκεστε. Και το πιο σημαντικό, θα ήθελα να σας πω ότι ποτέ δεν πρέπει να απελπίζεστε. Επειδή είμαστε άνθρωποι και έχουμε ένα μυαλό, μια σκέψη, και πολλές επιθυμίες, το πιο πολύτιμο και αποτελεσματικό όπλο μας είναι να μάθουμε πότε πρέπει να λέμε όχι!

Ας μην μας αποθαρρύνει το άγχος που προκύπτει από τις διάφορες πληροφορίες με τις οποίες μας βομβαρδίζουν. Αυτοί που μας κυβερνούν είναι πεπεισμένοι ότι οι πληροφορίες μπορούν να μεταφέρουν στην κοινωνία τόσο μεγάλο άγχος, έτσι ώστε όλοι να φοβούνται, και οι ίδιοι να αρκούνται στο να μας καθησυχάζουν κι έτσι να επιβιώνουν στην πολιτική. Μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε ότι αν κάποιος εξαθλιώνεται, γιατί είναι φτωχότερες από εμάς, εγώ οφείλω να είμαι χαρούμενος σήμερα γιατί ακόμα δεν έχω εξαθλιωθεί. Και βέβαια μας μαθαίνουν να σκεφτόμαστε ότι είναι λυπηρό το γεγονός ότι ο άλλος εξαθλιώνεται, ωστόσο για μας σημασία έχει το ότι ακόμα εμείς δεν έχουμε εξαθλιωθεί. Είναι η σκέψη που αποστάζεται κάθε μέρα από τις πληροφορίες που μας βομβαρδίζουν, χωρίς πραγματικά να λέγεται ξεκάθαρα. Έτσι, μας μαθαίνουν να ζούμε με ό, τι μας περιβάλλει και τους γύρω μας αδιαφορώντας για το σύνολο και για αυτούς που φαίνονται μακριά από την πραγματικότητά μας. 

Αν μάθουμε όμως να προσπαθούμε να προσεγγίζουμε τους άλλους με μια ματιά ευγένειας και ειρήνης, τα μάτια μας, μας οδηγούν μακριά από τη βία και την επιθυμία, με αποτέλεσμα να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός, και να έχουμε κερδίσει όλους εκείνους που θέλουν να γίνουμε πιο βίαοι και εαυτούληδες.

Για όλους εσάς, πλούσιοι ή φτωχοί, μοναχικοί ή μη, άρρωστοι ή υγιείς, σας εύχομαι καλές γιορτές, και την επόμενη χρονιά, το 2013, να είναι για όλους έτος ελπίδας. Επειδή η ελπίδα υπάρχει στ'αλήθεια, το μόνο που πρέπει να μάθουμε είναι να την επιθυμούμε πολύ, και αν τη γοητεύσουμε θα έρθει.

Κι έτσι θα μπορούμε να λέμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας ότι ποτέ και τίποτε δεν μπορεί να μας απογοητεύσει.